Yeni Türkiye'de savcı Kiraz cinayeti ve "ulusal islamcılık"

Savcı Mehmet Selim Kiraz cinayeti sonrası, medyaya yansıdığı kadarıyla ülkede ilginç bir tablo var. Menfur cinayet ile ilgili AKP’nin “öz” tabanı olarak sayabileceğimiz İslamcılar, bugüne kadar olduğundan farklı bir refleks verdi. Normalde TC devletini pek saymayan, Cuma namazına bile gitmeyen İslamcılar, savcı için üzüntü duyma, gerçeğin ortaya çıkması talebi dışında kamuoyunu “tahrik” etme düzeyinde farklı bir tavra girdiler. Devletinin resmi görüşünü benimseyip, bu yönde sorgulayan kesimden sorgusuz sualsiz kabullenme evresine geçtiler.

Bu durum doğrudan 2006 yılındaki Danıştay saldırısını akla getiriyor. Danıştay 2. Dairesi,bir anaokulu öğretmeniyle ilgili davada ‘kamu görevlisinin sokakta da başörtüsü takamayacağı’ gerekçesiyle verilen idari cezayı onaylamıştı. Bu karar daha sonra Türkiye’yi sarsan korkunç olaylara gerekçe sayıldı. 17 Mayıs 2006’da toplantı halindeki Danıştay 2. Dairesi’ne  silahlı saldırı gerçekleştiren avukat Alparslan Arslan, ‘başörtüsü yasağı” kararı nedeniyle üye hakim Mustafa Yücel Özbilgin’i öldürüp, iki hakimi de yaraladı. Saldırının, provokasyon amaçlı olduğunu anlamak için çok şey bilmeye gerek yoktu. Güpegündüz, güvenlik kameraları ve x-ray cihazı bozulmuş Danıştay’da bir avukat ‘hayalet silah’ olarak tanımlanan glock marka silahla elini kolunu sallayarak içeri girmiş ve hakimlere saldırmıştı. Türkiye gibi geçmişi provokatif eylemlerle dolu bir ülkede “görünürdeki gerçeği” sorgusuz sualsiz kabul etmek ‘makbul vatandaş”ın yapacağı bir şey. Nitekim ulusalcı&laik kesimi, Danıştay saldırısındaki onca soru işaretini görmezden gelip ya da gerçekten görmeyip bu cinayeti “irticai, radikal İslam” eylemi olarak görmeyi tercih etti. Öyle tercih etti çünkü kafa konforuna, inanç ve değerlerine uyuyordu. Devamında ise rahmetli hakimin cenazesine gelen AKP’li bakanlar yuhalandı, başlarına su şişesi atıldı. Medyada, dönemin başbakanı Tayyip Erdoğan’ın ismi  cinayetin azmettiricisi  olarak bile anıldı. O sırada dindar kesim ise bu cinayeti sorguladı. Arkasında karanlık tezgahların, derin reflekslerin olduğunu düşündü. Soruşturma ve dava sürecinde de bu sorgulamanın ne kadar haklı olduğu ortaya çıktı. Mahkeme başkanı, tetikçi  avukat Arslan’a ,”Din için yaptığın eyleme neden bardan adam topladın?” sorusu buradaki büyük tezgahı tuzla buz etti.

Bugün ise bir savcı , yine elindeki dosya nedeniyle hedef alındı. Geçmişte konu “başörtüsü” idi bugün Berkin Elvan’ın öldürülmesi dosyası. Danıştay saldırısı gibi öğleden önceki saatlerde gerçekleşen eylemde savcı Mehmet Selim Kiraz, odasında rehin alındı. Gerekçe Berkin Elvan dosyasında failin bulunmaması idi. Nitekim akşam saatlerinde savcı Kiraz, “karanlık” bir eylemde öldürüldü. Cinayetin faillerinin diyalog için çağırdığı isimler, devletin özellikle üst muktedirlerinin cinayet işlenene kadar olaya pek muhatap olmaması, yayın yasağı, profesyonel silahların üst düzey güvenlikli adliyeye sokulması,saldırganların polis ve istihbarat tarafından takip edilmemesi, ülke çapında elektrik kesintisi, cinayetten sonraki savcının ölüm açıklamasındaki çelişkiler hepsi bu cinayeti sıradan bir terör faaliyetinden öte olduğuna dair soru işaretleri. Yani, nasıl Danıştay cinayetinde ne kadar soru vardıysa bugün Çağlayan adliyesi cinayetinde de büyük soru işaretleri var. Ama bugün ne görüyoruz? Dün Danıştay cinayetinde devletin resmi cinayet görüşünü kabul etmeyen dindar ya da İslamcı geleneğin sözcüleri, bugün savcı Kiraz cinayetini sorgusuz sualsiz “terör örgütü”ne bağlayıp, bunun üzerinden provokasyona varan söylemlere girişiyor. Hatta, bu cinayetin tam da amaçladığı gibi olayın “alevi-sünni” çatışmasına gideceği görüldüğü halde bu tahrik üslubu devam ettiriliyor. İşte, bu savcı cinayetine gösterilen tepki bize İslamcılığın geleceği adına bir fikir veriyor. Ulusalcılar gibi, gittikçe marjinalleşen bir zihniyet olma ihtimali yüksek. Türkiye’ye hakim bir zihniyet olması mümkün değil. Çünkü, normal bir toplumsal mutabakatla değil şu anda suni gerilimle inşa edilen bir sistemi temsil ediyor. Bu açıdan bu ülkedeki geleceği bir ulusalcılıktan farklı olmayacak. Yani bu cinayete verilen tepkiyi görünce insan “ulusal İslamcılık” için, ‘olmuş bu olmuş’diyor. 

kendimizi terk edip gidelim şimdi...

kendimizi terk edip gidelim şimdi, hemen hiçbir saniye bile kaybetmeden. 

Bu büyük bedene bir çocuğu sığdıramıyorsak, büyük bedenimizde çok büyük düşünüp, bu büyük düşüncenin altında eziliyorsak,neye yarar kendimizi kendimize yük etmek. 

Terk etmek ne iyi şimdi, belki o zaman bu boşluğa bir çocuk sığar da, deli cesaretiyle kendimizle barıştırır bizi. 

Bize ait cümleleri bulmamıza yardım eder, dilsizliğimizden kurtarır, sana giden yolları bu şekilde bulabilirim belki, belki de sen.. 

belki de senin suya attığın taş dibi bulur, dalgalanır dalgalanır da bu su durulur.

Kendimizi terk edelim şimdi, bilirsin çocuklar daha çabuk barışır, karanlıkta bir göz kırpmaya bakar her şey. Yıldız kayar, çocuk tutar elinden, çocukla yıldız arkadaş olur.

Mazlum’u getirin bana!

HABER ANALİZ (1.2.2015)

 

Algı operasyonları, hukuk devleti açısından acıklı bir hal aldı. Vatandaşı keyfî uygulamadan koruması beklenen hukuk, tam ters yönde işletiliyor. 

Evrensel hukuk mantığı ve kanunlarla dalga geçercesine aynı kişilere yönelik tekrarlanan operasyonlar ile temel insan hakları ihlal ediliyor. Bunun son örneği İzmir’de yaşandı. İzmir Başsavcılığı, Ağustos 2014’te hükümet medyasının manşeti delil gösterilerek gözaltına alınıp serbest bırakılan polislere ikinci kez operasyon yaptı. Serbest kalan bir kişiye yönelik ikinci kez operasyon ancak “yeni, hukuken geçerli ve somut bir delil” ortaya çıktığında yapılır. Ama tekrarlanan operasyonda ne polislere ne de avukatlarına, bu yönde hiçbir  somut delil gösterilmedi. 5 gün boyunca keyfî bir şekilde gözaltında tutulan polisler ve onları bekleyen aileleri bir kez daha mağdur edildi.

Hakimler ve Savcılar Kanunu’nun 4’üncü maddesi, “Hiçbir organ, makam, merci veya kişi, yargı yetkisinin kullanılmasında mahkemelere ve hakimlere emir ve talimat veremez, genelge gönderemez, tavsiye ve telkinde bulunamaz.” diyor. Kanundaki yargı bağımsızlığı düzenlemesi çok açıkken, İzmir’de polislere yönelik operasyon, başsavcı ile gözaltı kararı veren hakimin operasyon öncesi toplantı yaptığı iddiası gölgesinde gerçekleşti. Yargı, polis avukatlarının gündeme getirdiği bu iddianın doğru olup olmadığını araştırması gerekirken tam tersine bu habere soruşturma açtı. Türk yargısının geldiği ibretlik hali göstermesi açısından önemli bir örnek. Öte yandan polisler hakkında gözaltı kararı veren Hakim Dilek Çeliktaş, aslında o sırada görevli değildi. Normal nöbet sırası olan sulh ceza hakimi rapor alarak izne ayrılmış, yerine Çeliktaş görevlendirilmişti. Anayasal ilkelerin göz ardı edildiği, ayak oyunlarına sahne olan bu operasyonun ayrıntıları da sıradan bir vatandaşın ya da bürokratın, yargı alet edilerek nasıl sindirilmeye çalışılacağını gösteriyor.
19 Ağustos 2014’te “yasa dışı dinleme ve örgüt” iddiası ile gözaltına alınan 32 polis hakkında iddianame hazırlayan Savcı Okan Bato, ikinci kez operasyonun düğmesine basıyor. Suç konusu yine dinlemelerle ilgili. Halbuki, Savcı Bato’nun ilk iddianamesi, İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesi’nin kararı ile hukukî açıdan bir ibret vesikası olarak mahkûm edilmişti. Mahkeme, savcının örgüt suçlamasına dair, değil somut bir delil, herhangi bir olgu bile bulunmadığını ve bu açıdan iddianamenin bir “hukuk garabeti” olduğunu vurgulamıştı. Avukatlar da 36 sayfalık iddianamede, 30 ayrı maddî hata tespit etmişti. Böyle bir durum karşısında savcının özür dilemek yerine o polisleri yeniden gözaltına aldırması hangi motivasyondan kaynaklanıyor merak konusu. Kaldı ki, ikinci kez gözaltına alınan 24 polisten 14’ü mahkemeye sevk edildi. Bunlardan 10’u “evrakta sahtecilik”, 4’ü ise “örgüt” suçlamasına maruz kaldı. 2 polis tutuklandı. Madem yoğun olarak “evrakta sahtecilik” iddiası var ve madem 22 polis serbest kaldı, böyle bir durumda savcı niye gözaltı işlemi yapar? Yoksa asıl mesele bir suçun varlığı, delil toplamak değil de, polisler üzerinden algı operasyonu yapmak mı? Nitekim, uygulamada polisleri toplayıp toplayıp adliyeye çıkarma, hukuk devleti ciddiyetinden uzak bu duruma işaret ediyor. Ve Şark Bülbülü filmindeki meşhur “Mazlum’u getirin bana!” repliğini akla getiriyor. Kendini rahatlatmak isteyen iktidar, toplumu baskı altına almak için polisleri dövüyor. Olay bu.

6 BUÇUK AYDIR İDDİANAME YAZILMADI

22 Temmuz 2014’te İstanbul’da operasyona uğrayan polisler hakkında, 6,5 ay geçmesine rağmen herhangi bir iddianame yazılmadı. Terör, İstihbarat ve Mali Şube polislerinin tahliye talepleri, özel görevlendirilmiş sulh ceza hakimliklerince reddediliyor. İzmir’de tutuklanıp serbest kalan polisler hakkında iddianame yazıldı ama aynı isimler ikinci kez yargı operasyonuna maruz kaldı. Hükümet medyasının manşetleri ve siyasilerin meydanlarda söylediği “casusluk, darbe teşebbüsü, çete” iddiaları dışında soruşturma dosyalarına girmiş ve bu iddiaları doğrular tek somut, ciddi delil yok. Ama buna rağmen, hukuka rağmen yargı operasyonları yapılıyor. Bu da, Roma hukukundaki meşhur deyişi doğruluyor: “Satın alınabilen adaletten daha kötü bir şey olamaz.”

http://www.zaman.com.tr/gundem_mazlumu-getirin-bana_2274931.html